h@nzz.nl

Eens een Zoetermeerder...

Hoeveel bandbreedte hebben internetgebruikers nu eigenlijk nodig? Het standaard antwoord op deze vraag luidt al jaren "breedband" wat dat dan ook betekenen mag. Vervolgvraag is dan natuurlijk of de voorzieningen zoals die nu beschikbaar zijn zodanig breedbandig zijn dat we het doel bereikt hebben. Mijn antwoord is dan meestal negatief.  Bij de aanschaf van elektrische apparatuur vraag je je toch ook nooit af of het elektriciteitsnet voldoende capaciteit heeft om welk apparaat in huis dan ook van voldoende spanning te voorzien? En zolang  dit niet voor bandbreedte geldt is de internetcapaciteit dus onvoldoende.

Een van de steden die met betrekking tot deze bandbreedte altijd grote ambities had is de gemeente Zoetermeer. Deze gemeente streeft al jaren een toppositie na, met het "Gigameer"-project als een van de concrete resultaten op dit gebied. Ik was dan ook erg verbaasd toen ik hoorde dat wethouder Emmens nu besloten heeft dat de huidige voorzieningen ineens goed genoeg zijn. En daar gaan je mooie ambities dan... Hopelijk kan het nieuw te vormen college weer meer inhoud aan de ICT-ambities van Zoetermeer geven. Al kom ik er niet dagelijks meer, ik blijf toch altijd een beetje Zoetermeerder :-).

hnzz

TheNextWeb2009 conference

De TheNextWeb2009 conference ligt weer achter ons : drie dagen presentaties, demo's, parties en meer... Dit jaar geen nieuwe baanbrekende ontwikkelingen. Geen revolutie maar evolutie, e.g. geen groot nieuws... de cloud is the way to go, twitter rulez en de era van het individu is aangebroken maar DAT wisten we al.. In de productensfeer een aantal (wel al bekende) mooie producten gezien zoals  "My Name Is E" en Prezi.

De verdict: The Next Web is een goede conferentie die - met wat meer aandacht - zelfs uitstekend zou kunnen worden. Ik ga overigens hier zeker niet proberen de conferentie zelf te "verslaan", uiteindelijk staan hier (thenextweb) en hier (contentgirls) al voldoende mooie overzichten van de verschillende (blog)verslagen van The Next Web.

foto DailyM

Wat vond ik goed
Een aantal indrukwekkende sprekers waarvan Andrew Keen - even los wat ik inhoudelijk van hem vind - de meeste indruk maakte. Daarnaast maakte de presentaties van  Jeff Jarvis, Werner Vogels, Bradley Horowitz, Chris Sacca en Khris Loux veel indruk! Allemaal mensen met een verhaal, een visie en het vermogen dit uit te dragen. En natuurlijk ook memorabel: de handstand van @Hermioneway en het twitter-commentaar van contentgirl Xaviera Ringeling.

Wat vond ik minder
Met name het aantal (product)presentaties in de Next Startup wedstrijd, of beter de kwaliteit daarvan. Misschien is het een idee om de volgende keer de dames/heren presentatoren een workshop presenteren of coaching op dit gebied cadeau te geven als onderdeel van de package. Nu was het vaak te onduidelijk wat het product was, welk probleem er opgelost wordt, etc. Jammer, zeker gezien de grote hoeveelheid tijd en energie de deelnemers zich zichtbaar getroost hadden... Een andere teleurstelling was de presentatie van Matt Mullenweg: een verzameling platitudes zonder - althans voor mij - herkenbare samenhang. Meer algemeen had ik vaak het gevoel dat de presentaties best specifieker en diepgaander hadden gemogen. Zo was de presentatie van Eric Meyer bijvoorbeeld nu toch te technisch voor de niet-techneuten maar weer te oppervlakkig voor de rest.

Al met al 3 goedbesteedde, leuke en inhoudsvolle dagen en ik hoop volgend jaar bij TheNextWeb2010 een nog betere belevenis te hebben.

Stichting Copyright & Nieuwe Media

Dat auteursrecht/copyright een lastig, verwarrend en wat mij betreft contra-intuïtief onderwerp is, is mij al lang geleden duidelijk geworden in het kader van projecten van SURFnet, Kennisnet en NIBG die tot doel hadden het archief van de publieke omroep voor het onderwijs te ontsluiten. Ergens is dat niet zo verwonderlijk, het vigerende recht op dit gebied stamt grotendeels uit het begin van de vorige eeuw, lang voor dat media als radio, televisie en dergelijke gemeengoed was, om nog maar te zwijgen van de digitale revolutie die daarna heeft plaatsgevonden.

Het gevolg van een en ander is wel dat het voor de leek/gemiddelde mens buitengewoon lastig is om uit te maken wat nu wel en wat nu niet mag. Dit is daarom een probleem omdat we, op basis van de nieuwe digitale mogelijkheden, ineens allemaal massaal content aan het produceren zijn. Om hierin te voorzien is de Stichting Copyright & Nieuwe Media in het leven geroepen die een ieder die op internet publiceert wegwijs wil maken en helpen in het juridische moeras dat copyright heet. De Stichting is opgericht door een aantal toonaangevende internetondernemers die zich sterk willen maken voor de belangen van internet publicisten. Stichting Copyright & Nieuwe Media biedt hierbij ondersteuning door het geven van voorlichting over onder andere de Creative Commons, het bevorderen van de bewustwording over bestaande wet- en regelgeving rond het auteursrecht, het verzamelen van kennis over dit onderwerp en door het inrichten van een helpdesk voor amateur-auteurs die problemen ondervinden in het kader van de huidige wet- en regelgeving. Een nuttig en in mijn ogen zelfs noodzakelijk initiatief gegeven de complexiteit van het onderwerp en de (financiële) risico's die kunnen kleven aan het onvoorzichtig publiceren op internet, vandaar ook de banner in de linkerkolom!

Een van de activiteiten van de stichting is het geven van masterclasses over deze onderwerpen. De masterclass die vandaag gegeven werd, wordt overigens binnenkort ingeblikt en zal dan voor een ieder via internet te bekijken zijn.
Drie sprekers gaven achtereenvolgend een kort overzicht van de problematiek en de werkzaamheden van de Stichting Copyright & Nieuwe Media (Ronald van den Hoff), een overzicht van de wetgeving op dit gebied (Arnout Engelfriet) en als afsluiting een inzichtelijk verhaal dat aangaf waartoe dit allemaal in de (muziek)praktijk toe leidt (van Marco Raaphorst). Na de pauze werd een en ander afgesloten met een Q&A sessie van de drie heren tezamen. Al met al een zeer goed bestede middag over een must-know onderwerp voor een ieder die op internet publiceert.

NB: Arnout Engelfriet heeft ook een boek gepubliceerd over dit onderwerp en meer dat hier te verkrijgen is. Ik heb het boek overigens zelf (nog) niet gelezen.

Van wie is mijn informatie nu eigenlijk?

Bedrijven (en ook de overheid) verzamelen steeds meer informatie. Vraag is daarbij van wie al die informatie die bedrijven van/over je bezitten - of het nu gaat om je belgegevens, je aankopen bij BOL, je Google zoektermen of je vrienden bij Hyves en Facebook - nu eigenlijk is.

Gevoelsmatig zeg ik dat dit gewoon MIJN gegevens zijn* en dat is ook de basisgedachte achter het fenomeen VRM ofwel Vendor Relationship Management.

In de praktijk werkt het echter (nog) niet zo. De verhouding tussen klant en leverancier is vaak zoek omdat je macht als klant te beperkt is. Ik kan bijvoorbeeld als klant niet of nauwelijks beschikken over mijn belstatistieken die mijn mobiele operator over mij verzamelt. De inhoud van een willekeurige mijn.leverancier.nl kan ik vaak wel bekijken maar de gegevens zelf eenvoudig verzamelen is er niet bij. Kortom de informatie gaat er wel in en wordt opgeslagen maar IK kan het er niet meer bij laat staan het er uithalen. Mijn "data" zit gevangen en niet ik, maar een ander heeft de sleutel.

Vraag is natuurlijk wel of VRM ook het belang van leveranciers dient. Volgens Doc Searls - de godfather van de VRM beweging - is dit inderdaad het geval en zijn stelling luidt dan ook:

"a free customer is more valuable than a captive one".

Ergo: het is ook voor bedrijven uiteindelijk aantrekkelijk om de klant in charge te laten zijn.

Er is overigens nog wel een lange weg te gaan. Dit soort bewegingen veranderen de verhouding tussen klant en leverancier. En de eerste voorbeelden laten zien dat zowel klanten als leveranciers hier erg aan moeten wennen.

Het goede nieuws is dat de eerste tools voorzichtig beschikbaar komen. OpenID is een voorbeeld van een dienst die het in aanleg mogelijk maakt je eigen identiteit(en) zelf bij te houden en naar believen te delen. Ook projecten als Mine!, Higgins, project VRM, the R-button en AttentionTrust zijn hier voorbeelden van.

Het andere goede nieuws is dat het eerste VRMevent in Nederland (hier een uitgebreid verslag) een volle zaal trok. Het onderwerp leeft dus blijkbaar! Goed event, goede sprekers, betrokken publiek!
Dit bleek onder meer uit de soms verhitte discussies over nut en noodzaak van VRM waarbij VRM zowel met socialism 2.0 als capitalism 2.0 aangeduid werd. Na een intro over het onderwerp door Naos Wilbrink werden er een aantal casestudies gepresenteerd door Beabo, iChoosr, Plebble en Werkspot waarin een aantal facetten van het VRM-denken getoond werden. De keynote was van "Mr VRM" Doc Searls himself.

nb: video Yuri van Geest

Al met al een zeer geslaagd event met als (taalkundig misschien wat verwarrende) eindconclusie:

"VRM is nog geen keihard feit, maar het is wel onontkoombaar"

--
* Volgens de Nederlandse wetgeving (in tegenstelling tot bijvoorbeeld Duitsland) is dat overigens niet zo, ik heb slechts het recht deze data in te zien.

One ID to rule them all, one ID to find them, one ID to bring them all and in the darkness bind them...

Een van mijn dagelijkse ergernissen is het enorme aantal accounts dat ik nodig heb voor de verschillende websites die ik gebruik. Het is nog erger dan de fysieke kaartjes (zie boven) in mjn portemonnee. Maar nu is er uitzicht op verbetering. Ik kan namelijk sinds kort bij sites als Plaxo.com inloggen met mijn Google account. Dit kan omdat Google is toegetreden tot de OpenID community. Je kon al je Yahoo account gebruiken als OpenID. En ook je Windows Live account (MSN/Hotmail/Live Mail) is binnenkort een OpenID. En nu je ook een Google e-mail (Gmail) account als OpenID kan gebruiken, beschikt dus een groot deel van de online consumentenpopulatie ineens over een OpenID. Met deze toevoeging van Gmail zijn de belangrijkste gratis emaildiensten OpenID enabled. En omdat  een groot deel van de online populatie over zo'n account beschikt is OpenID het meest verspreide authenticatiemechanisme geworden.

Het OpenID logo zou je een beetje met het Cirrus logo op een betaalautomaat kunnen vergelijken. Als je dat ziet weet je dat bij die automaat geld met je bankpassen (met Cirrus logo) kan pinnen. Het OpenID logo werkt soortgelijk, zodra je dat ziet kan je met een van je OpenID's (bijvoorbeeld je Gmail of je Hotmail account) op een site inloggen.

Het voordeel hiervan is evident, in plaats van tientallen accounts voor online services kun je ineens met een of twee accounts af. Het opzeten van allerhande mashup-achtige diensten wordt, zeker als de serviceprovider naast OpenID ook van de nieuwe OAuth mogelijkheden gebruik gaat maken, vele malen eenvoudiger.  Bijkomend voordeel is dat OpenID veel meer controle bij de gebruiker legt. Deze kan nu bepalen welke informatie al dan niet uitgewisseld wordt tussen providers. Risico is natuurlijk dat je, wanneer je account gecompromiteerd wordt, nu een echt probleem hebt:-(

We zijn er overigens nog niet. Zo kan ik mijn Microsoft OpenID (nog) niet gebruiken om bij Google in te loggen en omgekeerd. Want hoewel je met je Google account bij een OpenID enabled website kan inloggen is het omgekeerde nog niet waar. Met OpenID kan een website er namelijk voor kiezen dat derden gebruik maken van hun accounts (ofwel de rol van OpenID provider) en daarnaast kan je ook toegang tot je eigen site geven op basis van accounts van anderen (de rol van OpenID relaying party). Google en ook  Microsoft zijn voorlopig alleen provider en dus geen relaying parties. Voor het gebruikvan Google-diensten zelf heb je nog steeds een "echt" Google account nodig hoewel daar dus technisch geen noodzaak meer voor bestaat.

In elk geval is de brede verspreiding van OpenID goed nieuws omdat dit het gebruik van online diensten in het algemeen beduidend kan vereenvoudigen. OpenID had tot nu toe een kip-ei probleem: zolang gebruikers geen OpenID's hadden was het gebruik niet relevant, maar omdat er geen toepassingen waren was het bezit van een OpenID niet nuttig. Door de acties van Google, Yahoo en Microsoft is er in elk geval een grote gebruikersgroep ontstaan. En er is daarmee een defacto standaard ontstaan hetgeen ruimte geeft voor identity-providers om value-added diensten op te zetten op basis van deze grote gebruikersgroep. De waarde van OpenID diensten is uiteindelijk afhankelijk van het aantal OpenID bezitters in de online wereld.

En voor de Hyves, Facebooks maar ook de DigiD's en SURFnet en Kennisnetten van deze wereld geeft het kansen om een centrale plek in te nemen c.q. te behouden in het online-ecosysteem.

Al met al beschikken de meeste consumenten nu over een OpenID dus:

• Aanbieders van ID-systemen: oportunity knocks! DigiD/Kennisnet/Hyves/Facebook/... ga ook OpenID bij voorkeur in de meest brede vorm ondersteunen;

• Gebruikers: gewoon gaan gebruiken en OpenID toegang vervolgens ook van alle andere dienstaanbieders eisen!

OAuth maakt het mogelijk om websites beperkte toegang tot je account te geven. Dit ka je gebruiken om bijvoorbeeld een dienst als Linkedin bijvoorbeeld alleen toegang te geven tot je Plaxo contactgegevens.Het is als zodanig een aanvulling op OpenID.

IPv4 adressen... de bodem komt in zicht!

De jury van de IPv6 Awards 2008 heeft bekend gemaakt de Award dit jaar niet uit te reiken. Reden: het aantal inzendingen was zodanig klein dat er van enige competitie geen sprake was.

Opmerkelijk, want wat je er ook van vindt, de noodzaak van de inzet van IPv6 is nu toch echt niet meer te ontkennen. Tot  voor kort viel misschien nog net vol te houden dat er nog steeds geen echte reden voor de invoering was. De laatste berekeningen laten echter zien dat zelfs bij het huidige uitgifte-tempo de adressen ergens eind 2012 gewoon op=op zijn.

Wat was het probleem ook al weer? For starters: alle met internet verbonden systemen communiceren met elkaar op basis van nummers of numerieke adressen: het z.g.n. IP adres. Dit adres zie je als gebruikers meestal niet omdat software gelukkig in staat is om een naam als www.google.com  automatisch om te zetten naar het bijbehorende numerieke adres, bijvoorbeeld 64.233.183.99. Het probleem is nu dat er binnen het huidige IPv4 systeem te weinig ruimte is om in de toekomst alle met internet verbonden systemen zo'n nummer te geven. Alleen al de groei van mobiel dataverkeer maakt dat er veel meer behoefte is aan dergelijke adressen. De laatste inzichten zijn dat ergens tussen 2010 en 2013 de ruimte op is. De oplossing: een grotere adresruimte met langere adressen dus. Het is als zodanig te vergelijken met de komst van de 10-cijferige telefoonnummers in 1995. Veel meer info hier, hier, hier en hier.

Om de voorziene groei te faciliteren is in 1995 begonnen met het werk aan IPv6, de opvolger van IPv4. Naast een aantal veranderingen cq verbeteringen is het doel dat alle met internet verbonden systemen een eigen adres kunnen krijgen. Die langere adressen maken echter wel dat de software, die nu met de huidige - korte - adressen werkt, aangepast moet worden. Dat is ondertussen voor een groot deel gebeurd. Zo kunnen de huidige Apple/Microsoft en Linux versies er in principe probleemloos mee omgaan. Ook grote aanbieders van services als Google zijn op basis van IPv6 bereikbaar. Een complicerend punt is wel dat gedurende een lange periode beide systemen - IPv4 én IPv6 - naast elkaar zullen bestaan waarbij gebruikers van beide systemen probleemloos met elkaar moeten kunnen communiceren.
Al met al een verre van triviale opgave, waarbij met name de internet providers, de ISP's, als eerste hun netwerken voor IPv6 gereed zullen moeten maken.

Naast het werk aan IPv6 zijn er de afgelopen jaren ook een aantal maatregelen genomen en truc's verzonnen om de houdbaarheid van het bestaande IPv4 systeem te verlengen. Dit heeft een tweeledig gevolg gehad. Enerzijds is er natuurlijk veel tijd gekocht om IPv6 te vervolmaken. Anderzijds is het onontkenbaar dat hierdoor ook de sense of urgency, die in 1994/95 absoluut aanwezig was, ondertussen weggeëbd is omdat jaar op jaar bleek dat er nog steeds IPv4 adressen verkrijgbaar waren.

Dat is nu dus bijna over. En nu de adressen toch echt aan het opraken zijn (zie countdown onderaan de pagina) is actie nú absoluut geboden. Om bewustwording te creëren over de noodzaak van de invoering van IPv6 heeft de overheid (ministerie van EZ) de Nederlandse Task Force IPv6 onder voorzitterschap van Erik Huizer opgericht. NB: de Taskforce is op zijn beurt weer lid van de overkoepelende European IPv6 Taskforce. De genoemde IPv6 Awards was een van de middelen die ze daarvoor ingezet hebben.

Uit het afblazen van de Award maar ook uit de inventarisatie van IPv6-gebruik in Nederland blijkt in elk geval dat die beoogde bewustwording er nog echt niet is. Ik geef toe dat het nog geen 2013 is maar de introductie van iets ingrijpends als IPv6 heeft veel tijd nodig. Bijvoorbeeld tijd voor het verwerven van de benodigde  (schaarse) kennis, tijd voor de inventarisatie bij organisaties van afhankelijkheden van IPv4, tijd voor het opzettten en introduceren van nieuwe capabilities in systemen en netwerken, etc.

Toegegeven: onder druk wordt alles vloeibaar maar dan moet je je wel realiseren dat je het uiteindelijke resultaat dan toch niet meer volledig in de hand hebt.

---

Countdown to the Regional registry IPv4 address exhaustion moment. We now still have:

Data obtained from: http://penrose.uk6x.com/

3D printing: breakthrough technology all the way...

The world has arrived at an age of cheap complex devices of great reliability; and something is bound to come of it.
- Vannevar Bush, As We May Think, 1945

3D printing is zo'n onderwerp waar je soms wat over leest, maar dat toch altijd ergens achter de horizon blijf steken. Tot ik afgelopen week (in het kader van een Kennisnet "Kamer van Morgen" brainstorm sessie) kennis heb genomen van de state of the art van 3D printing. En deze state of the art gaf me net zo'n gevoel als de eerste personal computer en laserprinter. Tools die uiteindelijk aardverschuivingen teweeg gebracht hebben. Enerzijds omdat plotseling grote groepen gebruikers beschikking kregen over tools die tot dat moment niet betaalbaar waren, een long tail effect dus. Anderzijds door de nieuwe gebruiksmogelijkheden die tot dat moment gewoon niet bestonden. En deze aspecten gelden ook voor  3D printing. Het verandert de wereld zoals we die nu kennen op een groot aantal manieren. Alleen al het feit dat je op je PC in 3D kan ontwerpen en dit direct à la de laserprinter in 3D uit kan printen zet de huidige fabricage-wereld volledig op zijn kop.

Helemaal digitaal
Een mooi voorbeeld hiervan is het werk van de vormgever Janne Kytannen van FOC Collection. Janne is een designer die eigenlijk helemaal digitaal werkt. Pas in de laatste stap, de fabricage van het fysieke object, verlaat zijn werk de digitale wereld. En die stap doet hij niet zelf, hij gebruikt daarvoor een netwerk van 3D printer service bureau's. Zijn statement: mijn wereld bestaat uit bestanden, als ik iets  wil bezitten hoef ik het alleen maar te (laten) printen waardoor ik geen behoefte meer aan dat bezit heb, het idee heb ik immers altijd bij me.

De voordelen van zijn werkwijze zijn legio: je kan met behulp van deze printtechniek objecten maken die met traditionele technieken niet gemaakt kunnen worden, ook is er geen noodzaak voor een zekere massa/hoeveelheid om kosteneffectief te acteren en als je objecten on demand kan printen krijgt het begrip voorraad en het financiële risico wat daar aan verbonden is een geheel andere dimensie. Verder kan je de digitale versies laten uitprinten waar je maar wilt, geen noodzaak om in China te produceren en naar Europa of de VS te transporteren. En vanwege het digitale karakter kan je het ontwerp ook heel eenvoudig vergroten/verkleinen, aanpassen en personaliseren.



Intellectueel eigendom komt natuurlijk ook weer om de hoek kijken, want net als bij de CD of DVD is het werk een digitaal bestand, wat met 100% nauwkeurigheid te kopiëren is. Desgevraagd zei Jukka dat hij zijn designs bewust niet beschermt! Werk van gisteren heeft voor hem geen waarde en is als zodanig vergelijkbaar met "yesterday's paper".

Heilig Hart
In het kader van het SURFnet/Kennisnet innovatieprogramma is gekeken in hoeverre 3D printen in het onderwijs toepasbaar is. Een heel eenvoudige opzet: een klas van de Heilig Hartschool in Den Haag, is gevraagd een ontwerp te maken voor een speeltoestel dat dan vervolgens in 3D (op schaal) door het printbedrijf Shapeways zou worden uitgeprint. Resultaat: een mooie 3D maquette van het toestel maar belangrijker: een klas heeft enthousiast samengewerkt om tot dit resultaat te komen, waarbij spelenderwijs vaardigheden als ruimtelijk inzicht, maar ook projectmatig werken, werken in groepen, werkverdeling en het uiteindelijk kiezen van het beste idee geïntroduceerd zijn. Een mooie quote van een van de kinderen die op de vraag wat 3D printen nu eigenlijk inhield: net als printen op papier maar dan echt.

The best is yet to come
Bij het overzicht van de stand der techniek door René Houben van TNO moest ik denken aan de woorden van Alan Kay: "the best is yet to come". Ondanks dat er nu al veel kan, een voorbeeld was het vervangen van traditionele vering voor The European Extremely Large Telescope door in 3D geprinte holle magnesium veren dat een enorm gewichts- en dus kostenbesparing opleverde, is de huidige techniek het beste te vergelijken met de mainframes en Altairs uit de 70'er jaren.
3D printing is for real, en ondanks dat we nu met de kennis over de uiteindelijke impact van ict wel kunnen vermoeden dat deze ontwikkeling "groot" is, ben ik met name benieuwd hoe groot het uiteindelijk gaat worden. Voor wie Neil Stephenson's boek The Diamond Age gelezen heeft: dit lijkt toch echt op de mogelijkheden van de daarin beschreven zgn "matter compiler", zij het dat die op nog elementairder schaal werkt. Kortom, zoals ik me altijd graag voorhoud: the future is (as always) already here...

NB: voor meer informatie verwijs ik graag naar de publicatie van de technologie scouting van het SURFnet/Kennisnet innovatieprogramma.

Zou Thomas Watson uiteindelijk toch gelijk krijgen?

In 1943 deed Thomas Watson (IBM) zijn beroemde uitspraak "I think there is a world market for maybe five computers".  Hoewel deze opmerking lang gezien is als een teken van kortzichtigheid zorgen de ontwikkelingen op het gebied van platforms en cloud-computing ervoor dat zijn uitspraken nu in een nieuw licht komen te staan.

De huidige combinatie van netwerken en ICT-systemen zijn voldoende krachtig om de computing-modellen, zoals al uitgewerkt in de jaren 90 met het credo: "the network is the computer", daadwerkelijk te implementeren. De huidige SaaS-ontwikkelingen zijn hierbij een eerste stap. (zie bijvoorbeeld deze post van Alex Barnett). Voor eindgebruikers van systemen wordt SaaS de wijze waarop in toenemende mate ICT-functionaliteiten aangeboden zullen worden. Voor de aanbieders van deze SaaS-diensten worden platforms en internet-scale computing ofwel cloud-computing steeds relevanter.

Dit verschijnsel internet-scale computing of cloud-computing, zoals nu gepionierd wordt door onder meer Amazon, zette voor mij de uitspraak van Thomas Watson ineens in een geheel andere context. Want als je bedenkt wie de spelers in deze zogenaamde cloud-space zijn en welke kwaliteiten dergelijke partijen moeten hebben om effectief te kunnen opereren is de markt voor computers inderdaad beperkt tot een klein aantal aanbieders. Met name het 'massive' karakter van dergelijke operaties maakt dat het , analoog aan bijvoobeeld energieopwekking, zich leent voor sterke concentratie waarbij het, in tegenstelling tot energie, mogelijk is om de producten wereldwijd aan te bieden. De huidige spelers  als Amazon, Google, Microsoft, IBM en Sun, om de prominenten maar eens te noemen, zijn technisch gekwalificeerd en hebben daarbij de omvang om een dergelijke operatie te kunnen uitvoeren met het niveau van excellence en kosten (vanwege de massive economy of scale) dat de markt vraagt.  Met name blijkt in de huidige markt dat het juist de operationele excellence is waar de huidige kleinschaliger aanbieders van ICT-resources vaak tekort schieten.

Er ontstaat dus een nieuw drielaagsmodel van -1- cloudcomputing, -2- platformspelers en -3- de eigenaars van het intellectual property. En de nieuwe generatie cloud-gods vullen de onderste laag in. In deze laag is daadwerkelijk sprake van computing en zoals gezegd zal de ruimte in deze markt beperkt blijken te zijn. Hoeveel Googles kunnen er tenslotte naast elkaar bestaan? Ook op de laag erboven (platformlaag) is er overigens maar beperkt ruimte voor aanbieders. Echter hier is het, in tegenstelling tot de cloud-space, beter mogelijk toegevoegde waarde te genereren door omgevingsgebonden kennis en kunde. De cloud biedt dus tezamen met de platformlaag de omgeving waarop IP-eigenaars uiteindelijk de echte economische toegevoegde waarde kunnen genereren, op basis van deze twee onderliggende lagen.
En zo zou ook Thomas Watson uiteindelijk toch nog gelijk kunnen krijgen!

--
h@nzz/2008

1e uitzending Zomaargasten

Het idee ontstond op Twitter. Samen, analoog aan het Zomergasten format van de VPRO, een tv avond samenstellen en online daarover een discussie voeren. En vanavond was de 1e uitzending. Thema was Adhocracy en de regie werd door Raimo van der Klein gevoerd. Afijn, een hele leuke avond, nog wel wat tweaking nodig, ook de techniek is nog wel sub-beta, maar wel een erg boeiend concept. Meer info en uitzenddata op de Zomaargasten site.

--
h@nzz/2007

Holland open source conference

Maandag de 11 en dinsdag 12 juni de HOSC ofwel Holland Open Source Conference. Dinsdag vertel ik in het onderwijs track over het gebruik van open source, en of dat er toe doet, eea naar analogie van het verschijnsel "Groene Stroom".

De tweede dag wordt geopend met een korte videoboodschap van Dick Hardt dat we eerder op de NextWeb opgenomen hebben. Hier het gehele interview.
Op HOSC blog meer informatie en verslagen van de verschillende sessies.

--
h@nzz/2007

The NextWeb 2007

Alweer bijna een week geleden naar The Next Web 2007 conferentie geweest. Hoogtepunten wat mij betreft waren de presentaties van Dick Hardt - de ceo van Sxip - over zijn favoriete onderwerp Identity 2.0 en Rod Beckstrom (auteur van "The starfish and the spider") over "the Power of Leaderless Organizations". In een van de breaks ook nog samen met Michael van Wetering (CTO Kennisnet Ict op School) een interview gehouden met Dick Hardt voor de Holland Open Source Conferentie over nut en noodzaak van Open Identity. Na de conferentie 's avonds de uitreiking van de Next Web Awards met als opmerkelijkste uitslag de keuze voor Wikipedia in de categorie Search. Verder viel het me op dat veel sprekers Facebook als the next thing beschouwden. Het gehele overzicht vind je hier. De DutchCowboys hebben hier uitgebreid verslag van de dag gedaan via blog, podcast en twitter. En hier vind je de officiele Next Web 2007 site.

Samenvattend: een geslaagd evenement en nu op naar the Next Web 2008. Ik begreep overigens van de organisatoren dat er plannen zijn om er een meerdaags evenement van te maken. Lijkt me een uitstekend idee!

--
h@nzz/2007

Lost & Found Department: Joost wrapup

Sinds gisteren is Joost, de television2.0 onderneming van de heren achter Skype en Kazaa en in december 2006 als beta gelanceerd,  voor het publiek beschikbaar. Je hebt formeel nog steeds een invitation nodig, maar omdat de huidige beta gebruikers in principe iedereen mogen uitnodigen is er geen schaarste meer en kan defacto een ieder van Joost gebruik maken. Volgens Yvette Alberdingkthijm van Joost wordt eind mei Joost echt vrijgegeven. Joost is de laatste maanden goed op stoom geraakt en naast veel verbeteringen aan de software bevat het ondertussen ook behoorlijk wat content, nu meer dan 150 kanalen die vrijwel allemaal engelstalig zijn.

Ook heeft Joost deals gesloten met een aantal grote adverteerders zoals Coca-Cola, HP, Intel, Nike, Opel, IBM, Nokia Nseries, Vodafone, Warner Bros, Microsoft, Sony, Taco Bell en de US Army. Belangrijk, omdat de bussinescase van Joost volledig draait om targeted adverteren. Idee erachter is dat advertenties tot waardevolle content worden mits ze voldoende relevant zijn. Hier het persbericht.

Verder heeft Colm Maccarthaigh een presentatie over de techniek achter Joost gegeven. Belangrijkste designuitgangspunten van Joost zijn:

• No Firewalls
• No hardware load-balancers
• High availability
• Lots of bandwidth
• Ethernet only
• Rapidly provisionable
• Business requirements
• Cost-effective

Verder bevat de presentatie veel intel over de opzet van het netwerk, de inrichting van de long-tail clusters, de routing en nog veel meer techniek, kortom een boeiend verhaal.

Last, but not least, heeft Joost van de IANA een eigen TCP/UDP poort (4166) toegewezen gekregen.

--
h@nzz/2007

NB: een overzicht van mijn posts over Joost vind je hier.

Twittering along

Ik hou me nu al weer een tijdje bezig met Twitteren en vraag me nog steeds af wat het nu zo speciaal maakt. Even for starters: Twittering - een vorm van microblogging - is een relatief nieuw fenomeen. Twitter is (uit Wikipedia):

"a social networking and micro-blogging service that allows users to send updates (text-based posts, up to 140 characters long) via SMS, instant messaging, the Twitter website or an application such as Twitterrific. These updates are displayed on the user's profile page and also instantly delivered to other users who have signed up to receive them. The sender can restrict delivery to members of his circle of friends, or allow delivery to everybody"

Voor wie Twitter nog niet kent is Gerrit Visser's twitter.start4all.com overigens een ideaal vertrekpunt voor alles over Twitter, alwaar ik zowaar mijzelf in de categorie "Prominent Dutch Twitter users" terugvond. Met dank dus:-).

Blijft de vraag wat Twitter nu zo boeiend maakt. HET antwoord heb ik niet maar ik vermoed dat het iets van een heartbeat is, een gevoel wat je ook in steden als New York kan hebben. Daarnaast is het gewoon ook erg handig, soort IM of SMS maar dan met een gedeelde tijdlijn, one-to-many en een zekere mate van a-synchroniteit, maar weer zonder de overhead van email. Of misschien heeft Cowgirl @ Dutch Cowboys Marjolijn gewoon gelijk en is twitter "de lekkere snack die altijd tussendoor kan".
Ben er dus nog niet uit maar Twitter voorlopig vrolijk along.

NB: als je me zoekt: ik ben dus hnzz op Twitter.

Update: hier een post van Akshay Java over de global distribution van Twitter gebruikers.
Update2: Twitter gaat PinkPop interactief maken: hier het bericht van Erwin Blom (ofwel erwblo op Twitter)

h@nzz/2007

Lost & Found Department: FON

FON, de "social router company", heeft een nieuwe financieringsronde (voor zo'n 10 miljoen Euro) afgerond. Boeiend is, dat naast de al bekende namen (zoals Google en Skype) volgens nog onbevestigde geruchten ook BT geld in FON gestoken heeft, of zelfs aan een partnership met FON werkt. Als dit waar is houdt het het de/een grote doorbraak voor FON in: steun van een van de grote traditionele telecom bedrijven. I'll keep you posted...
Meer hierover hier, hier, hier, hier, hier, hier en hier.

--
h@nzz/2007

Lost & Found Department: Net Neutrality

Humanity Lobotomy is de goedgekozen naam van een open source remix documentaire van Four Eyed Monsters over Net Neutrality. Het is, naast een mooi historisch overzicht over communicatie en toegang tot communicatiemiddelen, een stevige boodschap over bedreigingen van de toekomst van internet en wat dat kan betekenen voor de samenleving.

--
h@nzz/2007

Web 2.0 in just under 5 minutes

Web 2.0 in just under 5 minutes is een video van Michael Wesch, Assistant Professor of Cultural Anthropology van de Kansas State University.

--
h@nzz/2007

Yahoo Pipes: mashups voor de massa

Voor wie het woord nog niet kent: een mashup is de Web2.0 term voor webtoepassingen waarin informatie van verschillende websites gecombineerd c.q. verrijkt wordt. Zo ontstaan nieuwe toepassingen op basis van data en informatie van bestaande websites. Het maken van deze mashups wordt steeds populairder omdat de nieuwe generatie websites hun informatie en diensten eenvoudig voor derden toegankelijk maken. Een RSS-feed is hier een goed voorbeeld van. Een RSS-feed (herkenbaar aan het icon ) bevat een overzicht van de laatste artikelen c.q. veranderingen van een website en wordt bijvoorbeeld veel in blogs gebruikt. Een mashup werkt bijvoorbeeld zo: je neemt een RSS-feed met het nieuws van een krant, bijvoorbeeld van het NRC, filtert op het woord "Den Haag" en vervolgens zoek je op basis van de krantenkoppen in de fotosite Flickr foto's van de onderwerpen erbij. Het resultaat is een overzicht van Haags nieuws met foto's erbij die je dan weer in je eigen website kunt opnemen. Als verfijning kun je de resultaten combineren met een online kaart, waarop je ook grafisch weergeeft waar het nieuwsitem zich afspeelt.
Kortom: doordat moderne webapplicaties op deze wijze hun informatie (in jargon via API's) aan gebruikers beschikbaar stellen is het relatief simpel een combinatie ofwel mashup te maken. Relatief simpel dus, maar nog veel te moeilijk voor een doorsnee eindgebruiker.

Sinds deze week echter is dat heel veel eenvoudiger geworden met de lancering van Yahoo Pipes. Met Yahoo Pipes combineer je heel eenvoudig informatie en diensten van websites (ruwweg alles wat via XML informatie kan uitwisselen) tot nieuwe webpagina's of nieuwe informatie, ofwel Pipes (voor de ICTers onder ons vergelijkbaar met het UNIX pipes model). Omdat Pipes gebruik maakt van een grafische "drag and drop" omgeving waarin je de verschillende bronnen en filters aan elkaar "klikt", word je als gebruiker niet met programmacode geconfronteerd. Als je zelfs dit te lastig vindt kun je ook eenvoudig Pipes van anderen als startpunt gebruiken en ze verder naar je eigen smaak aanpassen. Nee, het is nog niet perfect en nee, het is nog niet bruikbaar voor iedereen maar het is wel een grote stap in de goede richting.

Waarom vind ik dit belangrijk nieuws? Heel simpel: Yahoo Pipes maakt het ineens voor grote groepen gebruikers mogelijk om zelf websites te combineren, ergo zelf mashup's te maken. Kortom, deze tool enabled de volgende personalisatieslag. Het is hierdoor veel beter mogelijk de schier oneindige infromatiestroom op internet te ontsluiten, te filteren, te correleren, en verrijken en zodoende gepersonificeerde, dus relevante, informatiestromen te genereren.

--
h@nzz/2007

Crowdsourcing en de zoektocht naar Jim Gray

Eind januari las ik dat Jim Gray, een pionier op het gebied van digital transaction processing, als vermist was opgegeven. Hij was de 29e januari 2007 vertrokken voor een korte boottrip waarna niets meer van hem vernomen is. Vandaag hoorde ik van een poging hem, of in elk geval zijn schip, terug te vinden op basis van een mooi voorbeeld van crowdsourcing.
Eerst heeft de Digital Global Satellite een run over het gebied gemaakt waar Gray zich in principe zou moeten bevinden. De images die de satelliet heeft gemaakt zijn geupload naar Amazon en in kleine stukken gesneden (zie onderstaande foto) en vervolgens via Amazon's servers publiek beschikbaar gemaakt waarna er job's in Amazon's Mechanical Turk gemaakt zijn waarmee het publiek steeds een stukje zee kan doorzoeken naar beelden van Jim Gray of zijn schip. De satellietbeelden zijn vandaag aangevuld met data van een NASA ER-2 vlucht.

Of Jim Gray gevonden wordt of niet: dit is een prachtig voorbeeld van het combineren van (moderne) techniek om taken uit te voeren die vroeger eigenlijk niet doenbaar waren. De satellietbeelden geven snel de ruwe informatie. De serverfarms van (in dit geval) Amazon maken het mogelijk om deze grote hoeveelheden data effectief te bewerken en via internet wereldwijd beschikbaar te maken. De "crowds" geven de (menselijke) intelligentie die nodig is om grootschalig de ruwe data effectief in informatie te veranderen. De communicatiemiddelen maken het mogelijk het werk te coördineren en de informatie effectief te verwerken.
NB: Je kunt kon hier je bijdrage leveren.

Update:  De publieke MTurk effort is afgerond, alle (meer dan een half miljoen) foto's zijn door vrijwilligers bekeken. Uit de summary note van het MTurk team: "The efforts of the Mechanical Turk community during the last several days have been remarkable. Your work has contributed to one of the largest volunteer search efforts ever. During the last 5 days, Mechanical Turk workers looked at more than 560,000 images from 3 satellites, covering nearly 3,500 square miles of ocean. A group of experts is currently reviewing the images that workers identified, and sending their results to the appropriate authorities."

Update2: Op 19 februari 2007 is de zoektocht gestaakt zonder verder resultaat. Wel is er een site met informatie over Jim Gray gemaakt.

--
h@nzz/2007

En dat maakt twee!

Sinds april 2006 geeft Verdonck, Klooster & Associates themaboeken uit. In elke uitgave staat een specifiek thema centraal, waarover experts uit de overheid- en non-profit sector hun licht laten schijnen. Het eerste boekje "Uitvoering in Zicht" ging over nieuwe samenwerkingsvormen binnen de overheid langs de lijnen Organisatie en samenwerking, Informatisering en Sturing en management.

Nu is dus de tweede aflevering verschenen (hier ook te downloaden) met als onderwerp "De digitale mens" onder de titel "Smart Society". Auteurs zijn onder meer Lex van der Ham (DG Andere Overheid), Erik Gerritsen (gemeentescretaris Amsterdam), Wim Veen (hoogleraar TU Delft) en Hennie Wesseling (CIO TNT Post). Zelf heb ik een bijdrage mogen leveren in de vorm van een multiloog met mijn collega's Erik van Zegveld en Frans van den Dool alsmede een inleidend artikel onder de titel "Wij vormen onze instrumenten en onze instrumenten vormen ons".
In elk geval veel leesplezier toegewenst.

--
h@nzz/2007

Zoekt en gij zult vinden

Ik vraag me wel eens af of mensen wel beseffen hoeveel informatie, waaronder Google-zoektermen, wordt opgeslagen in de loggings van internet servers. Deze gedachte bekroop me althans toen bezig was een tagcloud te maken gebaseerd op de meegestuurde Google-zoektermen van de Naturalis Hysteria site. Het resultaat is erg boeiend/leuk. De cloud geeft dus de oogst van de afgelopen maanden weer en laat prachtig zien hoe mensen de site gevonden hebben. Ook voer voor psychlogen trouwens. En dan zijn dit nog alleen nog maar de de termen waarmee de Naturalis Hysteria site gevonden is. Het lijkt me nog boeiender om zo'n cloud te zien van de gehele Google-oogst aan termen.

NB: De cloud is hier te bewonderen.

--
h@nzz/2007

En we noemen hem Joost?

The Venice Project is niet meer. Vandaag is de "echte" naam onthuld: Joost™ dus! (spreek uit als Djoest). Ook vandaag een nieuwe Joost™ website waar al veel meer te vinden is over de ideeen en achtergronden van het project. NB: Ik heb ondertussen een betaversie en ben druk met Joost™ in de weer.

De Joost™ operatie is overigens al groter dan ik eerst dacht. Uit de faq: Niklas Zennstrom and Janus Friis have been talking about the idea behind Joost™ for a long time - even before their last venture, Skype, was born. But to make it work, they needed the right combination of factors - widespread broadband and powerful computers in particular. In early 2006, the time was right. Gathering the world's best engineers, web gurus and media visionaries, they started work under the code name of The Venice Project™ - and now, after much fretting and polishing, that work is ready for public viewing. In under a year, we've grown from a handful of people to more than 150, establishing offices in five countries. Already, Joost™ is a truly global venture, serving a truly global community. It's still early days for us, but Joost™ is getting bigger and better every day - and we're still waiting for it to become self-aware...

Joost™ heeft inderdaad de ambitie om een television2.0 ervaring te leveren. Het kernconcept daarbij is het channelmodel, dit zijn streams of playlists van video's die interactief starten zodra een gebruiker een channel kiest. Daarnaast zijn er een aantal socialware features zoals chat mogelijkheden en syndicatietools. Overigens geen user-generated content hier, de inbreng van de gebruikers beperkt zich tot tagging en commentaar en onderlinge communicatie. Verder wordt het businessmodel ook helderder. Alweer uit de faq: We're in the process of making it as TV-like as we can, with programmes, channels and adverts. Ook lijkt de keuze voor Luxemburg als serverlocatie geen technische:-).

Als wrap-up: nog een paar screenshots van de Joost™ omgeving...

--
h@nzz/2007

WikiLeaks, een plek voor het 'veilig' lekken van documenten

Ergens in de volgende weken/maanden zal WikiLeaks gelanceerd worden. Het idee is simpel: creëer een plek waar 'we, the people' anomiem gelekte overheidsinformatie kan posten en terugvinden. Achterliggende gedachte: overheden zijn onvoldoende transparant en houden informatie achter. Burgers hebben echter recht op alle informatie van de overheid; de overheid is immers van de burger en geen eigen entiteit met eigen bestaansrecht. Door gelekte informatie een eigen plek te geven en de 'lekkers' anomiem te laten lekken wordt het beduidend lastiger voor de overheid om informatie voor de burger achter te houden.

Goed initiatief, maar wat mij betreft is er wel een probleem: namelijk de autenticiteit van de informatie. Door de noodzakelijke anonimiteit wordt het volgens mij wel erg eenvoudig nep-docu's met de meest vreselijke zaken/beweringen als echt te publiceren. De WikiLeakers zelf vertrouwen op de wishdom of crowds om kaf en koren in deze te onderscheiden en verwijzen naar de ervaringen van Wikipedia op dit gebied. Persoonlijk denk ik dat, in tegenstelling tot min of meer traceerbare informatie op Wikipedia, het controleren van geheime/achtergehouden overheidsinformatie nog wel eens beduidend lastiger zou kunnen zijn. We zullen zien...

Meer informatie: Wikileaks.org

--
h@nzz/2007

RikenIk op SecondLife

Een leuk begin van het nieuwe jaar: SecondLife, de virtuele internetwereld, kent namelijk alweer een primeur in de vorm van de eerste oudejaarsconferénce door Sjaak Bral en RikenIk. De lokatie in Second Life is Grass Theatre, coördinaten: 170,100,80. Aanvang: Nieuwjaarsnacht (31 december op 1 januari), om 1 minuut over 1. Hoewel er de laatste tijd nogal wat discussie is over SecondLife (zoals over de feitelijke omvang van het gebruik en de vermeende grootschalige commercialisatie) is het een ontegenzeglijk fascinerend fenomeen en in toenemende mate een complete afspiegeling van onze real-world. Nu alleen nog de nieuwjaarsboodschap van de Koningin...

NB: mocht je het gemist hebben...de real-world show is was te bekijken via de site van TV-West...

--
h@nzz/2006

Television 2.0: GridCast/TheVeniceProject

Een van de top-tien buzzwords van nu is streaming video. Voorbeelden te over: YouTube, GoogleVideo en dichterbij Uitzending Gemist en in het Nederlandse onderwijs Teleblik en Academia om er maar eens paar te noemen. De reden: eindgebruikers hebben in principe voldoende bandbreedte tot hun beschikking; geschikte PC's kun je bij de Aldi of het Kruitvat halen en, niet onbelangrijk: de sites werken en zijn eenvoudig te gebruiken. Als je de berichten mag geloven lijkt het wel of de dagen van de good-old televisie nu echt geteld zijn. We staan aan de vooravond van television2.0, waarbij de regie bij de eindgebruiker ligt die on-demand de programma's van zijn gading kijkt op het moment dat het hem uitkomt. Los van de ketenen van het uitzendschema of de schaarste in zendtijd: iedereen kan nu televisie maken. En door gebruik te maken van the wishdom of crowds ben je in staat datgene te vinden wat bij je past, je eigen persoonlijke tv-kanaal met voor jouw relevante inhoud.

Als je echter realistisch kijkt blijkt dat nog niet alles echter rozegeur is. Ten eerste is de inhoudelijke kwaliteit van het merendeel van het getoonde niet altijd geweldig, to say the least, briljante regiseurs/acteurs/schrijvers/etc. blijken schaarser dan gedacht. De sociale netwerken en folksomonies helpen wel om je weg te vinden in het oerwoud van YouTube, maar voorlopig zie ik nog onvoldoende Spielbergs. Het idee is natuurlijk wel dat door de vrije toegang tot het medium het aanbod van relevante content netto-netto verveelvoudigd wordt.

Een tweede probleem van met name de consumentensites is de beeldkwaliteit van het materiaal. Hoe leuk YouTube ook is, het is nu alleen bruikbaar voor maximaal een paar minuten kijkplezier. Het kan als zodanig niet de concurrentie met (digitale) TV aan, ondanks de voordelen van het on-demand kunnen kijken. Deze lage kwaliteit heeft overigens een hele platte reden: kosten! Alleen al YouTube's internetkosten van de huidige lage kwaliteit streams werden mei 2006 al op een slordige miljoen dollar per maand geschat. Een betere, DVD-achtige, kwaliteit zou alleen al de bandbreedtekosten minstens vertienvoudigen, nog even los van de investeringen in servers, opslag en transcoding. Naast deze kwaliteitsproblemen zijn er dan ook nog de rechten. Hoewel het hier niet om downloads maar om streaming gaat, blijft het redelijk triviaal om de content lokaal te kopieren c.q. op te slaan. Geen probleem voor de home-made video's, wel een probleem voor speelfilms, sport en dergelijke. Ergo, oplossingen als YouTube zijn leuk voor consumenten om korte filmpjes te delen, een serieuze concurrent voor de DVD en televisie is het voorlopig nog niet. Het geeft wel een ieder de mogelijkheid programma's te maken en uit te zenden, het geeft de kijker de mogelijkheid om zelf te kiezen waar hij/zij naar wil kijken, maar voor iets als het nieuwe TV-kijken ofwel television2.0 is echt meer nodig.

Daarom wordt naarstig naar nieuwe mogelijkheden gezocht. Zo maken zowel Apple's Itunes shop als Amazon's Unbox het sinds kort wel mogelijk films etc met voldoende goede beeldkwaliteit via internet te kopen en naar je PC te downloaden. En ook de BBC stelt content voor downloading beschikbaar. Door dit downloadmodel ontstaat er echter wel een behoorlijke wachttijd tussen het bestellen en feitelijk kunnen kijken. Misschien aanvaardbaar als alternatief voor "koopfilms" die tot nu als postpakket verstuurd werden, maar niet aanvaardbaar voor de gebruiker die gewoon ergens naar wil kijken, en wel NU! Een bezoek aan de lokale videotheek is dan een beter alternatief, tenmiste als je een voldoende doorsnee smaak hebt of een voldoende gespecialiseerde videotheek in de buurt hebt. Een ogenschijnlijk onoplosbaar probleem dus.

Toch gloren er nieuwe mogelijkheden aan de horizon. In het kader van een nieuw videoproject is het me tijdens een rondje langs de velden opgevallen dat er momenteel hard gewerkt wordt aan oplossingen die de concurrentie met het traditionele Hilversum mogelijk toch kunnen aangaan. Basis van de oplossingen is het gebruik van P2P technieken. Hierbij worden alle gebruikers van een dergelijke dienst ook (in beperkte mate) mini-server.  In praktijk betekent dit dat je video's die naar jouw PC gedownload zijn, ook aan anderen beschikbaar stelt en zodoende als mini-server onderdeel van een groot netwerk wordt. Voordeel is evident: de techniek schaalt goed, elke nieuwe connectie levert direct een nieuwe server en de meest bekeken content is het best beschikbaar. Uitdaging blijft natuurlijk wel de rechtenkwestie, maar ook daar denken de aanbieders van deze diensten oplossingen voor te hebben die er op neerkomen dat de data die gedownload is, versleuteld op je PC wordt opgeslagen. Op deze wijze wordt voorkomen dat je zelf aan de data op je mini-server-systeem kunt komen.

De meest in het oog springende aanbieders van deze oplossingen zijn TheVeniceProject en Gridcast (van het bedrijf GridNetworks). TheVeniceProject is het nieuwste bedrijf van Niklas Zennstrom en Janus Friis, de twee P2P pioniers van KaZaA en Skype name and fame. TheVeniceProject, althans zover nu zichtbaar, heeft net (12 december 2006) een public beta uitgebracht en is tot voor kort in volledige stealth mode bezig geweest met de ontwikkeling ervan. GridCast daarentegen lijkt al heel veel verder. Op hun website kun je demo's bekijken en de GridCast client software downloaden.

Ik heb de afgelopen weken uitgebreid met de GridCast demo's geëxperimenteerd en heb geconstateerd dat zij, althans in hun demo's, de beloftes helemaal waarmaken: video's met DVD-kwaliteit (3 Mbps stream) die voor het gevoel instantaan starten en compleet met surround sound op het scherm afgelverd worden. GridCast "hakt" de video's in segmenten van 6 seconden die vanaf een aantal nabijgelegen servers worden toegestuurd. Dit zullen in het algemeen andere GridCast gebruikers zijn, maar mochten die niet beschikbaar zijn dan worden deze gaten in het netwerk met de eigen servers van GridCast opgevuld. Hoe een en ander technisch exact in elkaar steekt is niet goed te achterhalen, veel verder dan een aantal algemeenheden op hun website komt men niet.

Over TheVeniceProject is nog minder bekend. Wel een aantal bemoedigende woorden van de verschillende betrokkenen op hun respectievelijke blog's en websites. Met name de woorden "usage of the most awesome of open standards and open source technologies" en dan speciaal het stuk "open standards" doen hopen dat een en ander inderdaad op dergelijke standaarden gebaseerd is. Ik heb me wel aangemeld voor hun beta, maar helaas nog geen uitnodiging ontvangen... (als iemand van TVP dit leest... ik houd me aanbevolen). Gegegeven de oprichters beschikt de organisatie over alle relevante kennis van het P2P fenomeen. Interessant is ook om te weten dat een belangrijk deel van het interlectuele eigendom, met name van de P2P-laag niet bij de verkoop van Skype inbegrepen was, en nog steeds in het bezit is van de heren Zennstrom en Friis. Ook de beoogde rol is mij niet helemaal helder. Zo is het mij nog niet duidelijk of ze ook ambities op contentniveau hebben.

Het bussinesmodel van GridCast lijkt wel helder. Zij hebben de ambitie om DE video delivery infrastructuur voor de content industrie te worden, ergo het platform waarmee contenteigenaren op grootschalige wijze hun (on-demand) content op veilige wijze aan een groot publiek kunnen aanbieden. Door deze positionering zijn ze geen concurrent voor de contentindustrie zelf en hebben ze een veel betere kans om daadwerkelijk hun ambitie te realiseren. In elk geval lijken deze projecten de technische hindernissen te slechten waardoor de Television2.0 belofte weer een stuk dichterbij komt. En dan alleen nog de inhoud...

PS: sinds 16 januari 2007 gaat TheVeniceProject onder de nieuwe naam Joost verder. Voor meer info: www.joost.com.

--
h@nzz/2006

TIME's PERSON OF THE YEAR bekend gemaakt

En inderdaad...

it's you!

--
h@nzz/2006